Wes Montgomery California Dreaming (LP)

California Dreaming is een LP van de Amerikaanse jazzgitarist Wes Montgomery, uitgebracht in het jaar 1967. Het album werd geproduceerd in een periode waarin Montgomery zich meer richtte op pop-georiënteerd repertoire, wat resulteerde in een toegankelijk geluid dat aansloeg bij een breed publiek. Dankzij deze benadering bereikte het album grote commerciële successen; het stond op nummer één in de Billboard jazzalbumlijst en behaalde ook hoge noteringen in andere hitlijsten. De muziek op California Dreaming is te classificeren binnen het jazz-genre, met duidelijke invloeden van jazz-pop. De arrangementen op de plaat werden verzorgd door Don Sebesky en onderscheiden zich door de prominente aanwezigheid van strijkers en blazers. Naast Wes Montgomery zelf, die bekendstaat om zijn soepele gitaarspel en gebruik van octaven, werkten jazzmusici als pianist Herbie Hancock en percussionist Ray Barretto mee aan deze opname. Hoewel de improvisatieruimte voor Montgomery op dit album beperkter is dan op zijn eerder werk, laat hij nog steeds zijn kenmerkende stijl horen, vooral in melodielijnen en zijn unieke timing. De tracklist bestaat grotendeels uit populaire composities van die tijd, die door Montgomery en zijn band in een nieuw jasje worden gestoken. Een van de bekendste nummers op deze LP is de titeltrack California Dreamin’, een bewerking van het beroemde lied van The Mamas and The Papas. Daarnaast biedt de plaat onder meer het nummer Sunny, waarin een relaxte, groovy sfeer centraal staat. Ook het nummer Sun Down, een compositie van Montgomery zelf, valt op door het slepende tempo en de subtiele jazzbenadering. California Dreaming kenmerkt zich door een warme, bijna zwoele sfeer, mogelijk gemaakt door de combinatie van jazzgitaar, orkestrale arrangementen en een selectie van aansprekende pop- en jazzstandaarden. Ondanks enkele gemengde kritieken vanwege het poprepertoire toont het album Montgomery’s virtuositeit en gevoel voor melodie. Deze plaat markeert het einde van zijn periode bij het Verve-label en geldt als een voorbeeld van hoe jazz in de jaren zestig aansluiting zocht bij een groter publiek, zonder het karakter van het genre volledig prijs te geven.