Widowspeak (CD)
Uitgelicht
|
20,56 |
Naar shop
|
|
20,56 |
Naar shop
|
|
22,21
20,56 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol
Het gelijknamige debuutalbum van Widowspeak, uitgebracht in 2011, is een mijlpaal binnen de indierock, doordrenkt met elementen van dream pop, shoegaze en cowboypop. Het album, gemaakt door de in Brooklyn gevestigde band met zangeres en gitariste Molly Hamilton en een aantal belangrijke medewerkenden, heeft een wazige, retro-getinte sound die de branie van de rockabilly uit de jaren 50 combineert met een Chris Isaak-achtige twang en een holle galm. Het album opent met betoverende, ademende zang boven stuiterende, hol klinkende gitaarakkoorden en spaarzame percussie, en evolueert naar swingende ritmes die de indie-slack van de jaren 90 oproepen, terwijl een beklijvende, atmosferische diepte behouden blijft. Deze unieke esthetiek belooft een intrigerende evolutie, waarbij directe pop-goudklompen in evenwicht worden gebracht met een slaperige, meeslepende waas die luisteraars meevoert in zijn holle betovering. Het album werd bij de release op Captured Tracks lovend ontvangen door critici, die de veelbelovende eigenheid en het vermogen om vintage rockinvloeden te integreren in modern indie-terrein benadrukten. Terwijl de opener schittert met opbouwende energie en uitbarstingen van slide-gitaar, neigt de algehele sfeer naar wazig en introspectief, wat een gevoel van geretrofitte nostalgie opwekt zonder te overdrijven. Widowspeak vestigt het handelsmerk van de band: een ademende, betoverende uitvoering in combinatie met een grotachtige productie die zowel zelfverzekerd als etherisch aanvoelt, en legt daarmee de lat hoog voor de verkenning van de dromerige onderstromen van de indierock in hun discografie.
Het gelijknamige debuutalbum van Widowspeak, uitgebracht in 2011, is een mijlpaal binnen de indierock, doordrenkt met elementen van dream pop, shoegaze en cowboypop. Het album, gemaakt door de in Brooklyn gevestigde band met zangeres en gitariste Molly Hamilton en een aantal belangrijke medewerkenden, heeft een wazige, retro-getinte sound die de branie van de rockabilly uit de jaren 50 combineert met een Chris Isaak-achtige twang en een holle galm. Het album opent met betoverende, ademende zang boven stuiterende, hol klinkende gitaarakkoorden en spaarzame percussie, en evolueert naar swingende ritmes die de indie-slack van de jaren 90 oproepen, terwijl een beklijvende, atmosferische diepte behouden blijft. Deze unieke esthetiek belooft een intrigerende evolutie, waarbij directe pop-goudklompen in evenwicht worden gebracht met een slaperige, meeslepende waas die luisteraars meevoert in zijn holle betovering. Het album werd bij de release op Captured Tracks lovend ontvangen door critici, die de veelbelovende eigenheid en het vermogen om vintage rockinvloeden te integreren in modern indie-terrein benadrukten. Terwijl de opener schittert met opbouwende energie en uitbarstingen van slide-gitaar, neigt de algehele sfeer naar wazig en introspectief, wat een gevoel van geretrofitte nostalgie opwekt zonder te overdrijven. Widowspeak vestigt het handelsmerk van de band: een ademende, betoverende uitvoering in combinatie met een grotachtige productie die zowel zelfverzekerd als etherisch aanvoelt, en legt daarmee de lat hoog voor de verkenning van de dromerige onderstromen van de indierock in hun discografie.