Wie de geest krijgt

Intense poëzie over een zoon en zijn vader. Wijs en ontroerend, geschreven door een van onze grootste dichters. Alles in deze bundel draait om leven en dood, om twee mensen die met elkaar verbonden zijn door bloed en herinneringen. De zoon zoekt zijn vader in zijn gedachten en in het verleden, terwijl de vader geregeld zijn zoon bezoekt vanuit de verste uithoeken van de wereld en soms uit het heelal, kustend met humor en provocatie tegen verlies en ontkenning. In krachtige beelden schetst Jacobus Bos een leven van twee ontredderde individuen, waarvan de band onlosmakelijk blijft bestaan, zelfs tegen alle grenzen in. Het onmogelijke wordt mogelijk gemaakt door verbeelding en vasthoudendheid, terwijl vraag en antwoord elkaar kruisen in momenten van stilte en overpeinzing.

De taal werkt als een rivier die diep doordringt: enorme oceanen, ijsachtige watervallen en een vader die als walvis in de diepte lijkt te blijven hangen, terwijl hij toch letterlijk en figuurlijk dichtbij blijft. De zoon en zijn vader bewegen tussen concrete beelden en metaforen die het verlies en de hoop tegelijk uitdrukken. Soms lijkt wanhoop ook een redding te kunnen zijn, en vindt de ontmoeting plaats in een betoverd moment waarin dood en leven samenkomen. Een indringend oeuvre over liefde, verlies en de kracht van herinnering.

Kenmerken

• Intense poëzie over vader en zoon
• Beelden vol leven, dood en verbondenheid
• Vader verschijnt uit verste uithoeken van de wereld
• Beweging tussen verleden, verbeelding en hoop
• Krachtige metaforen, zoals walvis en waterval van ijs
• Een evenwichtige, sobere toon van ontroering