Wij brachten de wildernis tot bloei

Nederlandse immigranten in de Verenigde Staten zagen het als een goddelijke opdracht om het land in cultuur te brengen. Ze kappen oerbossen in Michigan en ploegen prairie in Iowa, terwijl miljoenen immigranten in de negentiende eeuw de oceaan overstaken. Van de Amerikaanse oostkust trokken zij verder landinwaarts om – zoals zij het noemden – de wildernis tot bloei te brengen. Dat beschouwden zij niet alleen als een nieuw boerenbestaan, maar als een religieuze missie die het menselijk handelen en de relatie met de natuur vormgaf.

We volgen deze immigranten op hun tocht vanuit hun dorpen van herkomst naar de Nieuwe Wereld. Hun geloof en vooruitgangsdenken lieten hun omgang met woudreus en bizon sterk beïnvloeden. Deze dynamiek levert een nieuw licht op de huidige discussie over landschap, natuur en de wolf in Nederland. Door hun ervaringen krijgen we een beeld van hoe ideeën over aard en orde hand in hand gingen met de transformatie van het landschap.

De auteurs laten zien hoe religieuze overtuiging, praktische ontwikkeling en Europese migratie samenkwamen in een veeleisende omgeving. Hun verhaal biedt inzicht in hoe ideeën over arbeid, terrein en dieren invloed hebben gehad op hoe mensen leefden, kenden en met de natuur omgingen. Het werk zet aan tot nadenken over wat landschap en wildheid betekenen in hedendaagse debatten en hoe historische keuzes doorwerken in ons begrip van natuurbehoud en ruimte.