Wil je mij poëzie leren? (Hardback)

Vijftig jaar na de publicatie van zijn eerste poëzie gaat Willem Jan Otten (1951) op zoek naar het gedicht waarin staat wat hij wil zeggen. Hij heeft het eens gelezen, dat staat vast. Hij herinnert het zich nauwelijks. Zo gaat hij op zoek, in het oeuvre van een van zijn dierbaarste dichters. Het gedicht, weet hij, 'zal iets zeggen over het verlies van alles, dat hoe dan ook onder ogen gekomen moet'. De tocht leidt langs andere oeuvres, en langs zijn eigen werk. Vragen beginnen te branden: wat is poëzie? Van wie heeft hij poëzie geleerd? Welk gedicht heeft hem wakker gekust? Denkt een dichter anders dan logisch? Weet een dichter wat hij denkt? Kun je poëzie willen? Is zij van nut? Is haar zoeken een vorm van geloven? En welk antwoord kreeg Fanny Brawne, het buurmeisje van Keats dat hem de vraag 'Wil je me poëzie leren?' stelde? Wil je mij poëzie leren? verschijnt gelijktijdig, in een tweelinguitgave, met Diepe eb, Ottens keuze uit zijn halve eeuw poëzie.

Tegelijk met Diepe eb verschijnt van Willem Jan Otten een essayistische po¿ziebelijdenis. Want Otten is niet slechts een begenadigd dichter, maar eveneens een groot bewonderaar en duider. ?Wil je mij po¿zie leren?? vroeg het meisje Fanny Brawne aan haar buurman John Keats, in 1818. Willem Jan Otten stelt die vraag aan iedere dichter die hem bezighoudt. In het boek zijn dat onder anderen: Les Murray, Ida Gerhardt, Chr.J. van Geel, Judith Herzberg, Elisabeth Eybers, Tomas Transtr¿mer, Jorge Luis Borges, Anton van Wilderode, Wallace Stevens, Denise Levertov, Yehuda Amichai, Czes?aw Mi?osz. Wil je mij po¿zie leren gaat over het vinden van een gedicht dat je vergeten bent. Over op een woord komen. Hoe weet je dat een gedicht af is? Is schrijven in het zand po¿zie? Kun je po¿zie willen?