Wisselbeker

Op tweede kerstdag zet Ben Zeldenrust een beker op tafel en zegt tegen Corrie Verhagen: dat kamp van jullie blijft heus wel bestaan. Er is geen ambtenaar bij, geen notulist, alleen een zaal vol jassen die al naar huis willen. Corrie onthoudt elk woord.Ze woont op De Kellendonk, tussen de wagens en de korfbalvelden van Nooitgedacht, waar de wisselbeker jaarlijks van eigenaar wisselt en de trainer al jaren naar meer grond kijkt dan hij heeft. Terwijl haar dochter opgroeit tussen de trainingen en de post in de kastjes bij het hek, verdwijnt er langzaam een wagen per jaar van het kamp. Nooit gedwongen. Nooit een handtekening die ergens op slaat.Corrie belt, wacht, bewaart brieven in een la die steeds moeilijker dichtgaat. Ze telt: elf, negen, vijf. Ze blijft staan op de plek waar ze altijd heeft gestaan.Maar wat is een woord waard dat nergens is opgeschreven, gezegd door een man die het zelf allang niet meer weet te herinneren?Dit boek is door AI gegenereerd.