Wittgensteins minnares

Kate vertelt het verhaal van een vrouw die zichzelf de laatste mens op aarde noemt. Ze woont in verlaten musea die ze tijdens haar tochten bezoekt en lijkt zich vast te klampen aan haar liefde voor beeldende kunst als haar laatste strohalm tegeneenzaamheid. Over haar verleden is weinig bekend, en wat ze prijsgeeft, blijkt niet altijd betrouwbaar. De vertelster distantieert zich van taal en ziet er de beperkingen van in, een nuance die David Markson in hypnotiserend proza weet vast te leggen. De roman werd in de jaren tachtig benoemd tot cultklassieker en staat bekend om lovende reacties van zowel literatuur- als filosofieliefhebbers. Dit werk wordt beschreven als een eindtijdsfantasie en een experimenteel literair werk met een huiveringwekkend vervreemdende sfeer; bovendien wordt het gepresenteerd als een filosofische road novel.

Lieke Marsman leverde speciaal voor deze uitgave een begeleidend nawoord, waarin zij reflecteert op de spannende openingsscènes en de boldness van de stijl. Het boek combineert een intrigerende narratieve opzet met een gedurfde, taalbewuste aanpak die de grenzen van het genre aftast. De roman fungeert als een introspectieve verkenning van isolement en kunst, en laat lezers nadenken over hoe taal ons begrip van waarheid en geheugen kan vormen.

Kenmerken

• Hoofdpersonage Kate, beweert laatste mens op aarde
• Bezoek aan verlaten musea als setting
• Onbetrouwbare verteller over haar verleden
• Proza: hypnotiserend, kunstzinnig en taalkritisch
• Genre: eindtijdsfantasie en experimentele roman
• Cultklassieker sinds jaren tachtig, met lof
• Afterwoord door Lieke Marsman
• Uitgeverij Van Oorschot, eerste editie, paperback
• Pagina's: 282