Wp¿yw j¿zyka i nacjonalizmu

Aby zrozumie¿, dlaczego ogólnie pokojowe i nieekspansjonistyczne kierownictwo Austro-W¿gier postrzegäo stosunkowo niewielkie Królestwo Serbii jako tak egzystencjalne zagro¿enie dla swojego dalszego istnienia, ¿e by¿o gotowe zaryzykowä ogólnoeuropejsk¿ wojn¿, by je zniszczy¿, nale¿y najpierw zrozumie¿ mentalno¿¿ klasy politycznej monarchii habsburskiej. ¿wiatopogl¿d, który dominowä w¿ród pi¿miennej i wyksztäconej ludno¿ci monarchii, opierä si¿ na idei nierozerwalno¿ci j¿zyka i narodowo¿ci oraz prymatu pästwa narodowego w sferze politycznej. Intelektualne powi¿zania mi¿dzy j¿zykiem a narodem, przedstawione przez filozofów o¿wiecenia i romantyzmu, zostäy przej¿te przez dominuj¿c¿ liberaln¿ elit¿ w XIX wieku i poparte historycznie przez wielu historyków narodowych. Te interpretacje historyczne doprowadzi¿y do poczucia pilnej potrzeby rozwi¿zania anomalii etniczno-j¿zykowych monarchii. Niepowodzenie w rozwi¿zaniu tych wewn¿trznych problemów doprowadzi¿o do poszukiwania rozwi¿zania zewn¿trznego, a ostatecznie do wojny z Serbi¿.