Wyjaśnienie filozoficznego argumentu "języka prywatnego"

Sokrates, g¿ówny m¿czennik rozumu, twierdzi¿, ¿e wyjänienie znanych rzeczy jest mo¿liwe tylko dla tych, którzy s¿ tego ¿wiadomi. Mo¿na powiedzie¿, ¿e to wyjänianie lub wypowiadanie znacz¿cych d¿wi¿ków odbywa si¿ za pomoc¿ j¿zyka. J¿zyk jest bowiem ¿rodkiem porozumiewania si¿. Jest ¿rodkiem doceniania ¿ycia. Uciele¿nia znaczenie, jakie ¿ycie nadaje rzeczywisto¿ci. Spo¿ród wszystkich otrzymanych darów dar j¿zyka wydaje si¿ by¿ bezcenny. To j¿zyk upraszcza komunikacj¿, a aby by¿a ona skuteczna, musi by¿ u¿ywany przez osoby pos¿uguj¿ce si¿ tym samym j¿zykiem. Osoba znaj¿ca tylko j¿zyk niemiecki mo¿e by¿ zdezorientowana, gdy kto¿ przemawia do niej wy¿¿cznie po w¿osku. Dla tej osoby by¿by to tylko ci¿g bezsensownych d¿wi¿ków. Kädy j¿zyk jest zatem skarbnic¿ ludzkich do¿wiadcze¿. Uciele¿nia intelektualne bogactwo ludzi, którzy si¿ nim pos¿uguj¿. Czy w zwi¿zku z tym mo¿emy uzasadni¿ obiektywno¿¿ ludzkiego do¿wiadczenia? Czy do¿wiadczenie mówi¿cego mo¿e by¿ zrozumiäe dla kogokolwiek innego ni¿ on sam? Czy mo¿liwe jest przet¿umaczenie wszystkich wypowiedzi dotycz¿cych naszych stanów psychicznych, dzi¿ki którym mo¿emy wyjäniä i interpretowä nasze my¿li, uczucia, emocje, a nawet doznania, na j¿zyk fizyczny?