Young Fathers White Men Are Black Too (2 LP) (10th Anniversary Edition)

Young Fathers brachten in 2015 'White Men Are Black Men Too' uit, een album met lo-fi pop en experimentele hiphop dat volgde op hun door critici geprezen debuut. De plaat laat een verschuiving zien naar meer melodieusheid in vergelijking met hun eerdere werk, hoewel het zijn compromisloze en verontrustende karakter behoudt. Het album heeft een kenmerkend geluid dat wordt gekenmerkt door harde, stuwende instrumentatie, waaronder staccato orgelklanken en klakkende drums, afgewisseld met soulvolle koren en aanstekelijke call-and-response-zang. De productiestijl is bewust ruig en crunchy, met metaalachtige texturen en industriële geluidselementen die het album zijn kenmerkende karakter geven. Ondanks de ruwe, lo-fi-esthetiek benadrukten Young Fathers dat dit in wezen een popalbum was, en de groep slaagde erin om via hun grimmige productieaanpak meerdere populaire muziekstijlen tot een samenhangend geheel te smeden. Thematisch verkent het album kwesties als ras, spiritualiteit en maatschappelijke lasten, met een consistente onderstroom van gospelinvloeden die door het geheel heen geweven is. De titel zelf fungeert als een lokkertje, en blijkt minder over provocatie te gaan en meer over noodzakelijke nuancering en relativering met betrekking tot identiteit en rechteloosheid. Het album behoudt zijn urgentie door de pulserende percussie, terwijl momenten van rust voor contrast en accentuering zorgen. De groep klinkt alsof ze genoeg heeft van de hedendaagse politiek en vraagt zich af waarom bepaalde kwesties in de 21e eeuw blijven bestaan. White Men Are Black Men Too laat zich ondanks het popkader niet gemakkelijk categoriseren en vertegenwoordigt een complexe verkenning van muziekstijlen en maatschappijkritiek die de artistieke ambitie van Young Fathers en hun bereidheid om compromisloos te blijven in hun artistieke visie aantoont.