Zelfportret

Dirk Lauwaert (1944-2013) liet bij zijn dood een duizelingwekkend aantal stukken na over film, fotografie, beeldende kunst, mode en architectuur. Hij schreef over klassiek Hollywood met haar sterren, de Nouvelle Vague en de primitieve cinema, en boeide zich evenzeer aan het ontstaan van de fotografie en aan het werk van fotograaf­fen als Walker Evans, Helmut Newton en Dirk Braeckman. Zijn interesse in schilderkunst liep van de Renaissance tot Francis Bacon en Louise Bourgeois, met een bijzondere liefde voor het Frankrijk van de 19e eeuw. Daarnaast bestudeerde hij zowel de garderobe van Audrey Hepburn en Romy Schneider als de stadsfoto’s van Edmond Sacré. Hij maakte geen onderscheid tussen hoge en lage cultuur; net zo goed sprak hij over Goya en Manet als over Marilyn Monroe en King Kong. Zijn blik strekte zich uit over vijf decennia en vijfhonderd jaar westerse beeldcultuur, waar hij verslag van doet in een onnavolgbare, koortsachtige en erudiete stijl, altijd in de volle actie van het denken. De vijf autobiografische teksten uit de laatste jaren vormen de kroon op dit levenswerk en openen een beeld van het trauma achter zijn schrijverschap.

Zijn werk kenmerkt zich door een encyclopedisch bereik en een poëtische, kritische toon. Hij zoekt nabijheid tot ervaring, zelfs als dat vol onzekerheden is, en biedt daarmee een verbluffend oeuvre dat doorlopend nieuwe inzichten oplevert.

Kenmerken

• Veelzijdig oeuvre over film en beeldende kunst
• Schrijft koortsachtig en erudiet
• Geen onderscheid hoge/lage cultuur
• Interesse in 19e-eeuws Frankrijk en renaissance
• Autobiografische teksten vormen kroonwerk
• Beschrijft vijf decennia en vijfhonderd jaar beeldcultuur