Zjawianie się w myśli Hannah Arendt

Ten esej proponuje ponowne odczytanie my¿li Hannah Arendt, traktuj¿c estetyk¿ nie jako filozofi¿ sztuki, lecz jako teori¿ zjawiania si¿. Twierdzi, ¿e polityka opiera si¿ na warunkach widzialno¿ci, ekspozycji, os¿du i pluralizmu. Jednostka istnieje politycznie tylko wtedy, gdy zjawia si¿ we wspólnej przestrzeni publicznej, gdzie ksztätuj¿ si¿ to¿samo¿¿, dziäanie i uznanie. Dziäanie posiada wymiar teatralny: dziää to pokazywä si¿ innym w pluralistycznym ¿wiecie, w którym sens czynów zale¿y od narracji i os¿dów innych ludzi. Uznanie jest w ten sposób powi¿zane z warunkami widzialno¿ci, podczas gdy ich nierównomierny podziä rodzi formy wykluczenia. Zainspirowany Immanuelem Kantem obywatel jawi si¿ jako widz zdolny do wydawania refleksyjnego s¿du zorientowanego na zmys¿ wspólny. Esej pokazuje wreszcie, ¿e polityk¿ mo¿na rozumie¿ jako aktywno¿¿ oceniania w obliczu jednostkowych sytuacji, podkre¿laj¿c jednocze¿nie granice modelu estetycznego w konfrontacji z przemoc¿ i decyzj¿. My¿l Arendt sprowadza si¿ zatem do dynamiki: pojawiä si¿, oceniä i dzieli¿.