Zo iemand waait aan

Op een donderdagavond in juli komt kaasboer Wim Verkerk niet thuis. Zijn bakfiets staat op slot langs de Oude Rijn in Bodegraven, zijn leesbril en zijn telefoon liggen op hun vaste plek in het koelhuis. Er is geen briefje en geen geld weg, en volgens de politie mag een volwassen man weglopen.Zijn dochter Fenna, negenentwintig, terug uit Utrecht, staat die zaterdag zelf achter kraam 14 op de Overtoom. Ze snijdt, weegt en liegt: tegen de klanten, tegen buurman Cor, tegen haar moeder Ineke. De gemeente rekent acht weken vanaf de laatste zaterdag dat de houder er zelf stond. Daarna schuift de standplaats door naar de wachtlijst, waar Ronald al vijf jaar op staat.Het is de heetste zomer in jaren. De kazen zweten, het weiland barst open, en Fenna weet steeds minder zeker of ze haar vader terug wil of alleen zijn plek.