Zo verliep de tijd die me toegemeten was

In Dit laatste boek van Dirk Van Duppen zindert het van leven en hoop, ook al ligt de dood op de loer. Het verhaal draait om engagement, solidariteit en de liefde die mensen vinden en geven in de strijd. Op de laatste vrijdag van augustus 2019 krijgt Van Duppen een keiharde diagnose van uitgezaaide pancreaskanker. Eerst is er verdriet, maar gaandeweg groeit de verbondenheid: verdriet wordt verbondenheid en omgekeerd. Het werk is verweven met het persoonlijke en het publieke leven: hij werkte in een leerlooierij, was arts in Palestijnse vluchtelingenkampen, bouwde een groepspraktijk uit in Deurne, pleitte voor het kiwimodel voor goedkopere geneesmiddelen en zette zich in tegen fijn stof in Antwerpen. Hij zetelt voor de PVDA in verschillende gemeentelijke en districtelijke raden en onderbouwt de gedachte dat de mens een supersamenwerker is. Ondergetekend door Thomas Blommaert, brengt het boek een totaal beeld van een leven dat volledig is geleefd in dienst van anderen, en hoe de liefde een plek vindt in de strijd.

Het boek combineert persoonlijk verhaal met maatschappelijke betrokkenheid en werpt een helder licht op hoop en liefde die groeien in tijden van tegenspoed.

Gracias a la vida. Opgetekend door Thomas Blommaert.

Kenmerken

• Verhaal over ziekte en hoop, engagement en solidariteit
• Levensloop van een publieke en sociale activist
• Betrokkenheid bij leerlooierij en Palestijnse kampen
• Groepspraktijk uitbouw in Deurne
• Kiwi-model voor betaalbare geneesmiddelen
• Strijd tegen fijn stof in Antwerpen