Zwart Glimmend Chroom

Een asfaltfee is, behalve een puzzelsynoniem voor een straatprostituee, een onopvallendbloemetje dat in staat is om door asfalt heen te groeien. De band ontstond in 2009 uit desamenwerking tussen multi-instrumentalist Cor van Ingen en dichters Ellen Deckwitz en IngmarHeytze. De naam was goed gekozen: de feeën staken af en toe de kop op als daar aanleidingtoe was in de vorm van een optreden, en verdwenen dan weer voor onbepaalde tijd. EllenDeckwitz verhuisde naar Amsterdam en promoveerde tot geregeld terugkerend erelid, de vastebezetting werd uitgebreid met Johan Borger op gitaar en lapsteel en Julius Le Paon opvibrafoon.In de donkerste dagen van december 2018 doken de vier mannen Studio Moskou in vanuit debehoefte om vast te leggen wat er was. Zwart Glimmend Chroom is zowel het albumdebuut vanAsfaltfeeën als het muzikale testament van Le Paon, die in september 2019 overleed. Als albumis het een van de meest geslaagde voorbeelden van een Nederlandse crossover tussen poëzieen muziek: de combinatie van Fender VI bas, lapsteel en vibrafoon zorgen voor een uniek enprachtig klanktapijt onder de stem van Heytze, de poëzie vervloeit met de muziek totinstrument. Voor liefhebbers van An American Prayer van The Doors, de sferischefilmsoundtracks van Ry Cooder en het ongebreidelde lyrische, muzikale experiment.Zwart glimmend Chroom beslaat negen nummers, niet meer dan 27 minuten. Het is een kleinwerk van liefde en verlies, om ’s nachts naar te luisteren op repeat, met uitzicht op sterren. Of omvoorzichtig op te dansen, steeds dichter bij elkaar, de crisis uit