Związek ściólkowania z odżywianiem fosforem w uprawie trzciny cukrowej sadzonej jesienią

Wydajno¿¿ trzciny cukrowej w stanie Bihar wynosi jedynie 48,2 t/ha, co stanowi oko¿o 72% krajowej wydajno¿ci wynosz¿cej 68,2 t/ha. Istnieje zatem du¿a ró¿nica mi¿dzy wydajno¿ci¿ na poziomie krajowym a stanowym. W glebach stanu Bihar wi¿zanie fosforu wynosi¿o od 25 do 90% zastosowanego fosforu w ci¿gu 120 dni. Wi¿zanie fosforu w glebie jest silnie skorelowane z zawarto¿ci¿ wolnego w¿glanu wapnia i nasyceniem zasadowym. Uprawy trzciny cukrowej powoduj¿ przebarwienie li¿ci we wczesnych fazach wzrostu, co ma zdecydowanie negatywny wp¿yw na wzrost ro¿lin, a ostatecznie na plony. Dost¿pno¿¿ fosforu dla korzeni ro¿lin wynika g¿ównie z dyfuzji, która jest procesem zale¿nym od temperatury. ¿ció¿kowanie trzcin¿ cukrow¿ lub innymi podobnymi materiäami w sezonie zimowym podnosi temperatur¿ gleby (minimaln¿) i zapewnia lepsz¿ dost¿pno¿¿ fosforu. Doniesiono, ¿e ¿ció¿kowanie odpadami w przypadku trzciny cukrowej poprawia temperatur¿ gleby w sezonie zimowym. W zwi¿zku z powy¿szym uznano za stosowne zbadanie "¿ció¿kowania w odniesieniu do od¿ywiania fosforem trzciny cukrowej sadzonej jesieni¿" na wapienistej glebie piaszczysto-gliniastej w Pusa, stosuj¿c trzy poziomy ¿ció¿ki z odpadów trzciny cukrowej i cztery poziomy fosforu.