Badanie aspektów molekularnych i biomarkerów: w diagnostyce leiszmaniozy trzewnej

Leiszmanioza to grupa chorób przenoszonych przez wektory, wywo¿ywanych przez bezwzgl¿dnie wewn¿trzkomórkowe pierwotniaki z rodzaju Leishmania, nazwane tak na cze¿¿ ich odkrywcy, szkockiego patologa Sir Williama Leishmana (Leishman 1903). Organizm Leishmania zostä po raz pierwszy zauwäony przez Cunnighuma w 1885 r. w próbkach skóry pacjentów z wrzodem delhijskim w Indiach i opisany jako "grzyb ¿luzowy", jednak jego pierwotniakowy charakter zostä po raz pierwszy rozpoznany przez Borovkiego (1898) w zmianach skórnych "sart sore" w Turkmenistanie. Jego wewn¿trzkomórkowy charakter zostä nast¿pnie opisany niezale¿nie przez Leishmana w 1900 roku i Donavana w 1903 roku podczas badania ¿miertelnych przypadków kala-azar w Indiach (Ross, 1903). Leishman zaobserwowä paso¿yty w rozmazach ¿ledziony ¿o¿nierza w Anglii, który zmar¿ na gor¿czk¿ znan¿ jako gor¿czka Dum-Dum lub kala-azar, któr¿ zarazi¿ si¿ w Dum-Dum (Kalkuta), i opisä paso¿yty jako morfologicznie spokrewnione z trypanosomami. Zwi¿zek mi¿dzy tymi organizmami a kala-azar zostä ostatecznie odkryty przez majora Rossa, który nazwä je Leishmania donovani (Ross, 1903).