Badanie degradacji powierzchni izolatorów polimerowych: poprzez sztuczne postarzanie i dzia¿anie wype¿niaczy

W dzisiejszych sieciach energetycznych izolatory kompozytowe z tworzyw polimerowych s¿ coraz cz¿¿ciej preferowane w stosunku do tradycyjnych izolatorów ceramicznych i szklanych ze wzgl¿du na ich zalety, takie jak niewielka waga, d¿uga ¿ywotno¿¿ oraz doskonäa wydajno¿¿ w warunkach zanieczyszczenia i wilgoci. Poniewä izolatory kompozytowe s¿ wytwarzane z materiäów organicznych, takich jak guma silikonowa, maj¿ tendencj¿ do degradacji w miar¿ up¿ywu czasu w porównaniu z izolatorami ceramicznymi i szklanymi. Zaobserwowano, ¿e izolatory zwrócone z niektórych warunków eksploatacyjnych wykazuj¿ oznaki starzenia, erozji oraz p¿kni¿¿ na ramionach i trzonku, które s¿ zwi¿zane z degradacj¿ spowodowan¿ dziäaniem wy¿adowä koronowych, starzeniem kwasowym oraz wy¿adowaniami ¿ukowymi w suchym pämie. Niniejsza publikacja podsumowuje wyniki badä przeprowadzonych w celu zrozumienia procesu degradacji p¿ynnej gumy silikonowej HTV stosowanej w izolatorach kompozytowych poprzez testy sztucznego starzenia. G¿ównym celem jest zbadanie mo¿liwo¿ci wykorzystania gumy silikonowej HTV wype¿nionej mikro- i nanonape¿niaczami jako skutecznego materiäu wykazuj¿cego zwi¿kszon¿ odporno¿¿ na degradacj¿ powierzchniow¿ w izolacjach zewn¿trznych. Przeprowadzona zostanie ocena w¿äciwo¿ci próbek poddanych ró¿nym metodom starzenia, a tak¿e opracowane zostan¿ narz¿dzia diagnostyczne s¿u¿¿ce do weryfikacji wyników.