Birds in the Ground

Birds In The Ground is het enige soloalbum van Clay Parton, bekend van de slowcore band Duster, uitgebracht onder de naam Eiafuawn in 2006. De bandnaam staat voor Everything Is All Fucked Up And What Not, hoewel de muziek zelf verrassend toegankelijk klinkt. Het album ontstond nadat Duster in 2000 op pauze ging, waarbij Parton in zijn thuisstudio op een vier-track recorder aan de slag ging. Het resultaat is een verzameling van twaalf DIY indie pop nummers met een sterke lo-fi esthetiek, die qua sfeer en geluid dicht bij Duster blijft maar tegelijk een meer gelaagde productie heeft die doet denken aan het werk van Elliott Smith. Het album kenmerkt zich door fuzzy gitaren, vervormde drums en experimentele productietechnieken waarbij Parton speelt met reversed drums, wonky elektronica, detuned gitaren, synths en tape-effecten. De muziek balanceert tussen indie, folk en slowcore, met een nostalgische en melancholische ondertoon die perfect past bij rustige avonden. Ondanks de down to earth aard van de songs en de lo-fi sound quality, is het album vakkundig geconstrueerd met veel subtiele details die bij herhaald luisteren opvallen. De productie geeft het geheel een warme, intieme sfeer die zowel onrustig als geruststellend aanvoelt. Birds In The Ground werd goed ontvangen door critici en fans, die de kwaliteit en de ambachtelijke aanpak waardeerden, en het album groeide uit tot een klein cult-favoriet binnen de indie en slowcore scene.