Eiafuawn Birds In The Ground (CD)
Uitgelicht
|
16,99 |
Naar shop
|
|
16,99 |
Naar shop
|
|
22,92 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Birds In The Ground van Eiafuawn is een kenmerkend album binnen het slowcore-genre, met invloeden uit indie rock en slacker rock. Deze plaat werd uitgebracht op cd in het jaar 2006, en wordt vaak omschreven als melancholisch, introspectief en sfeerbepalend. De muziek is sfeervol, traag en dromerig, typisch voor slowcore, en bevat elementen van fuzzy en cleane gitaren, evenals zachte, soms vage vocalen die naadloos opgaan in een achtergrond van ruis en sfeerlagen. Het album werd grotendeels thuis en solitair opgenomen door Clay Parton, die hiermee een project startte dat zowel in geluid als thematiek in het verlengde van zijn werk met de band Duster ligt. De teksten en thema’s ademen een gevoel van post-9/11-malaise uit; ze zijn persoonlijk, reflectief en soms ook cryptisch, wat het album zowel emotioneel als mysterieus maakt. Binnen de tracklist vallen onder andere 'Bunny' en 'No More Like That' op. 'Bunny' opent het album met een zweverige, hypnotiserende sfeer en zet direct de toon met weemoedige melodieën. 'No More Like That' sluit hier naadloos op aan en illustreert de trage, bedachtzame benadering die kenmerkend is voor het hele album. Een andere opvallende track is 'Birds', waarop de melodieuze gitaarpartijen en gedempte zang opnieuw centraal staan en waarbij het dromerige karakter van het album nog eens wordt onderstreept. Birds In The Ground lijkt vooral bedoeld voor luisteraars die zich willen onderdompelen in een gelaagde, gevoelige en introspectieve sound. Het is een album dat aanzet tot reflectie, herkenning oproept bij persoonlijke mijmeringen en vooral indruk maakt door zijn ingetogen kracht en tijdloze sfeer.
Birds In The Ground van Eiafuawn is een kenmerkend album binnen het slowcore-genre, met invloeden uit indie rock en slacker rock. Deze plaat werd uitgebracht op cd in het jaar 2006, en wordt vaak omschreven als melancholisch, introspectief en sfeerbepalend. De muziek is sfeervol, traag en dromerig, typisch voor slowcore, en bevat elementen van fuzzy en cleane gitaren, evenals zachte, soms vage vocalen die naadloos opgaan in een achtergrond van ruis en sfeerlagen. Het album werd grotendeels thuis en solitair opgenomen door Clay Parton, die hiermee een project startte dat zowel in geluid als thematiek in het verlengde van zijn werk met de band Duster ligt. De teksten en thema’s ademen een gevoel van post-9/11-malaise uit; ze zijn persoonlijk, reflectief en soms ook cryptisch, wat het album zowel emotioneel als mysterieus maakt. Binnen de tracklist vallen onder andere 'Bunny' en 'No More Like That' op. 'Bunny' opent het album met een zweverige, hypnotiserende sfeer en zet direct de toon met weemoedige melodieën. 'No More Like That' sluit hier naadloos op aan en illustreert de trage, bedachtzame benadering die kenmerkend is voor het hele album. Een andere opvallende track is 'Birds', waarop de melodieuze gitaarpartijen en gedempte zang opnieuw centraal staan en waarbij het dromerige karakter van het album nog eens wordt onderstreept. Birds In The Ground lijkt vooral bedoeld voor luisteraars die zich willen onderdompelen in een gelaagde, gevoelige en introspectieve sound. Het is een album dat aanzet tot reflectie, herkenning oproept bij persoonlijke mijmeringen en vooral indruk maakt door zijn ingetogen kracht en tijdloze sfeer.
Prijzen voor het laatst bijgewerkt op: