Call the Comet

Call The Comet is het derde soloalbum van gitarist en songwriter Johnny Marr, bekend geworden als lid van The Smiths. Het album kwam uit in het jaar dat Marr duidelijk zijn muzikale identiteit verder vormgaf als frontman, waarbij hij zijn handelsmerk als gitarist koppelt aan een bredere, moderne sound. Qua genre beweegt het album zich tussen alternatieve rock, indie rock en postpunk, waarbij Marr’s karakteristieke gitaarspel en melodieën centraal staan maar ook elektronica en glam-invloeden een rol krijgen. Vanaf de opening valt het album op door zijn gelaagde gitaren en rijke productie. Op tracks als Rise laat Marr een donkere en toch hoopvolle toon klinken. Zijn zang presenteert een boodschap over de verdeeldheid en het verlangen naar een betere wereld, ondersteund door opbouwende akkoorden en een weids geluid. Het geheel klinkt vertrouwd voor fans van Marrs eerdere werk, maar het album introduceert ook vernieuwende elementen in de productie en structuur. Een van de meest in het oog springende nummers is The Tracers. Dit nummer kenmerkt zich door een energieke drive, krachtige percussie en gitaren die een sfeervol, bijna filmisch decor creëren. Het wordt gezien als een van Marrs favorieten op het album en belichaamt de balans van popgevoeligheid en experimenteerdrift die Call The Comet definieert. Ook Hi Hello is een essentiële track die doet denken aan Marrs werk bij The Smiths: melancholische melodieën, introspectieve tekst en gitaarlijnen die zowel nostalgisch als fris klinken. Deze nummers illustreren hoe Marr zijn muzikale roots weet te moderniseren zonder in herhaling te vallen. Op het album horen we daarnaast nummers als Actor Attractor en Spiral Cities, waarin synthesizers en motorische ritmes verweven worden met Marrs handtekening als gitarist. Hey Angel, met duidelijke glamrock-invloeden, behoort eveneens tot de hoogtepunten, waar het productiegevoel en de dynamiek herinneren aan Britse rock uit eerdere decennia. In zijn totaliteit is Call The Comet een solide en zelfverzekerd album dat de evolutie van Johnny Marr als solo-artiest onderstreept. De muziek klinkt groter en ambitieuzer dan op zijn voorgaande soloplaten. Marr weet zijn fans uit de Smiths-periode te bedienen met vertrouwde klanken, maar hij experimenteert ook met nieuwe geluidstexturen en benaderingen, wat het album levendig en relevant houdt binnen het hedendaagse indierock en alternatieve rocklandschap. Call The Comet is daarmee een treffend voorbeeld van een artiest die zijn erfgoed omarmt en tegelijk zijn eigen muzikale toekomst vormgeeft.