Derde fuik

Op boot veertien, plek veertien van de haven, hoort een echtpaar en hun oudste vriend bij het water zoals de bolders erbij horen. Tot Bram op een zwoele nacht overboord gaat en niet meer terugkomt.Ria van de viskraam roert door haar koffie en zwijgt over de knopen die verkeerd om de bolder liggen. Piet de slager schrijft alles op in het bestelboek dat al drie generaties meegaat, ook wat niemand hardop zegt. En Ali, de vrouw die achterblijft, telt sokken en overhemden in het vooronder en merkt dat er iets ontbreekt dat er hoort te zijn.Op de kade wordt gerouwd zoals hier alles gebeurt: met kibbeling, met stilzwijgen, met een emmer bloemen die niemand water durft te geven en toch water krijgt. Iedereen weet iets, niemand zegt alles, en het dorp vaart gewoon door, dag na dag, alsof de Gouwzee niets heeft opgeslokt.Maar een tas met droge kleren en een paspoort wacht achter een vrieskist op iemand die hem misschien nooit komt ophalen.Dit boek is door AI gegenereerd.