Dooi

Sietske houdt al twintig jaar dezelfde lijst bij: namen, streepjes, betaald, aanwezig. Elke januari klopt hij tot op de laatste euro, en elke januari staat de bus om kwart voor zeven met draaiende motor op het schoolplein, klaar voor de rit naar het bevroren meer. Dit jaar mist er iemand achter het stuur, en er is iemand bijgekomen die niemand had verwacht: Wiebe, teruggekeerd na jaren, met een weekendtas die hij niet uit handen geeft.Terwijl de wachttijd zich rekt, komt naar boven wat een dorp jarenlang stilzwijgend heeft laten liggen — bij een hek, achter een schoolraam, in de kou van een plein dat iedereen dacht te kennen. Er wordt koffie geschonken die niemand meer warm krijgt, er worden oude schulden benoemd die niemand had willen tellen, en Sietske houdt, met een hand tegen haar eigen borst, vol dat de bus zal vertrekken.Maar niet alles wat stilstaat, komt op tijd weer in beweging. En niet iedereen die meereist, komt terug zoals hij vertrokken is.Dit boek is door AI gegenereerd.