Eiken

Wim brengt Ada elke ochtend koffie op de loopplank, al veertig jaar, en zwijgt over wat hij weet. Ada rekent de brief van de gemeente drie keer na en houdt haar mond over wie er 's nachts onder haar vloer slaapt. Sanne en Bram bouwen aan een keuken die nooit af lijkt te komen, terwijl er over het water meer wordt gezien dan wordt gezegd. En Yusuf, die zonder papieren op de werf werkt en 's avonds een envelop op de kombuistafel legt, moet kiezen tussen een bedrag dat alles zou oplossen en een leven dat daarmee zou verdwijnen. Aan een kade waar de hitte in het staal blijft hangen tot diep in de nacht, houdt iedereen zijn eigen rekening bij: wat je zwijgt, wat je geeft, wat je terugvraagt. De brief met het nieuwe liggeld ligt open op de reling, en niemand raapt hem op. Maar de zes weken lopen door, en er is altijd iemand die het eerst moet scheuren.Dit boek is door AI gegenereerd.