Er raakt hier nooit iets weg

Elke zondagmiddag loopt Zaal Kottink in Vriezenveen vol: vijf euro entree, koffie met krentenwegge, een duo met accordeon en drumcomputer. Achter de bar staat Rebekka Verduijn, thuiszorgmedewerkster, sinds ze in juni uit haar wijk is gehaald. Abram Nieuwpoort, vierentachtig jaar, zes jaar lang haar adres op maandagochtend, heeft vierduizend euro naar haar overgemaakt. Zijn dochter Lydia heeft het gemeld. Het onderzoek loopt nog.Abram komt met de regiotaxi, Lydia verkoopt bij de deur de kaartjes, Rebekka schenkt de koffie in. Abram wil het geld niet terug; hij wil dat er niet elke week een vreemde in zijn badkamer staat. Lydia wil haar gelijk zwart op wit. Rebekka wil haar veertien adressen terug en een dossier zonder aantekening. Haar zoon Gideon heeft het bedrag allang uitgegeven aan een auto die het zes weken hield.Vijftien weken lang moeten ze elke zondag langs dezelfde tafel.