Gry w nauczaniu matematyki

W celu u¿atwienia nauczania matematyki w szkole podstawowej, uczynienia jej mniej abstrakcyjn¿ i sztywn¿ w odniesieniu do konkretnych tre¿ci oraz bardziej zbli¿on¿ do rzeczywisto¿ci uczniów, niniejsza praca ma na celu pokazanie odmiennego spojrzenia na dotychczasow¿ wiedz¿ uczniów i praktyk¿ pedagogiczn¿ w klasie w zakresie tre¿ci matematycznych, wychodz¿c od kultury uczniów i pedagogiki Freire'a, proponuj¿c zabawow¿ metodologi¿ autonomii w edukacji matematycznej. Freire (1999) wprowadza pedagogik¿ autonomii, wyjäniaj¿c swoje powody analizowania praktyki pedagogicznej nauczyciela w odniesieniu do autonomii bycia i wiedzy ucznia. Rozumie si¿, ¿e nauczyciel powinien stale si¿ ksztäci¿, poniewä cz¿owiek wykazuje swoje zdolno¿ci, rozwijaj¿c swoje umiej¿tno¿ci poprzez wykonywanie zawodu. W przeciwnym razie ucze¿ b¿dzie jedynie odbiorc¿ informacji, a nauczyciel powinien zaproponowä "zbli¿enie si¿ do wcze¿niejszej wiedzy uczniów, aby dzi¿ki tym informacjom móc przedstawi¿ tre¿ci uczniom, którzy b¿d¿ mieli mo¿liwo¿¿ i przestrze¿ do kwestionowania nowej wiedzy" (FREIRE, 1999). Niniejsza praca opiera si¿ zatem na badaniach jako¿ciowych i etnograficznych.