Izotopowa wentrikulografia: Wykrywanie lewej komory metod¿ aktywnych konturów

Istnieje wiele metod segmentacji obrazów. Käda z nich ma swoje zalety, ale ¿adna nie jest w pe¿ni zadowalaj¿ca. Nale¿y je dostosowywä do konkretnych zastosowä medycznych. Aktywne kontury to modele odksztäcalne, które pozwalaj¿ unikn¿¿ ¿äcuchowania punktów konturu, ale wymagaj¿ regulacji wielu parametrów. Aktywny kontur, który badali¿my, opiera si¿ na dyfuzji gradientu oraz parametrach sztywno¿ci i elastyczno¿ci. Metod¿ t¿ zastosowano na bazie danych zawieraj¿cej 128 obrazów izotopowej wentrikulografii w celu wykrycia konturów lewej komory serca. Podej¿cie to polegäo na zainicjowaniu konturu poprzez ci¿g w¿z¿ów poddanych si¿om zewn¿trznym, które odzwierciedlaj¿ cechy obrazu, oraz si¿om wewn¿trznym elastyczno¿ci i sztywno¿ci, które zapewniaj¿ spójno¿¿ podczas ewolucji pocz¿tkowego konturu. Ewolucja ta pozwoli konturowi osi¿gn¿¿ stan równowagi przy jednoczesnej minimalizacji tych energii. Uzyskali¿my dobre wyniki, a czas wykonania wyniós¿ oko¿o 5,15 sekundy. Jest to szybka, dok¿adna i niezawodna technika wspomagaj¿ca diagnostyk¿.