Lavender Flu Mow The Glass (LP)
Uitgelicht
|
29,24 |
Naar shop
|
|
29,24 |
Naar shop
|
|
48,99
38,06 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Lavender Flu – Mow The Glass is het tweede album van de Amerikaanse band Lavender Flu, in 2018 uitgebracht op vinyl-lp. De plaat is opgenomen in de woonkamer van een huis op een klif langs de Stille Oceaan en deze setting is voelbaar in de muziek; het geluid ademt de melancholie van de Oregon-kust, de zon, het ruisen van het water en een gevoel van vrijheid. Waar het debuut Heavy Air nog ontstond als een bandloos slaapkamerproject van frontman Chris Gunn, werkte hij hier voor het eerst met een vaste bezetting van vier muzikanten, wat een meer live en samenhangend karakter aan het geheel geeft. Mow The Glass verweeft psychedelische pop, dreigende punk, het zwetende van de vroege garagebands en een vleugje glam, zonder zich te verliezen in retro-nostalgie of toekomstmuziek. Gunn’s stem zweeft als een mistbank over het geheel, terwijl de gitaren nu eens weelderig harmoniseren, dan weer doordringend uit de hand lopen. De songs zijn kort, meestal onder de drie minuten, en spelen zich af binnen de grenzen van de popsong, maar binnen die beperking weet het viertal op verrassende wijze te bewegen tussen schoonheid, experiment en directe kracht. Lavender Flu creëert zo een album dat niet alleen met mooie melodieën, maar vooral met zijn eigenzinnige sfeer blijft hangen.
Lavender Flu – Mow The Glass is het tweede album van de Amerikaanse band Lavender Flu, in 2018 uitgebracht op vinyl-lp. De plaat is opgenomen in de woonkamer van een huis op een klif langs de Stille Oceaan en deze setting is voelbaar in de muziek; het geluid ademt de melancholie van de Oregon-kust, de zon, het ruisen van het water en een gevoel van vrijheid. Waar het debuut Heavy Air nog ontstond als een bandloos slaapkamerproject van frontman Chris Gunn, werkte hij hier voor het eerst met een vaste bezetting van vier muzikanten, wat een meer live en samenhangend karakter aan het geheel geeft. Mow The Glass verweeft psychedelische pop, dreigende punk, het zwetende van de vroege garagebands en een vleugje glam, zonder zich te verliezen in retro-nostalgie of toekomstmuziek. Gunn’s stem zweeft als een mistbank over het geheel, terwijl de gitaren nu eens weelderig harmoniseren, dan weer doordringend uit de hand lopen. De songs zijn kort, meestal onder de drie minuten, en spelen zich af binnen de grenzen van de popsong, maar binnen die beperking weet het viertal op verrassende wijze te bewegen tussen schoonheid, experiment en directe kracht. Lavender Flu creëert zo een album dat niet alleen met mooie melodieën, maar vooral met zijn eigenzinnige sfeer blijft hangen.