Less Bells Solifuge (CD)
Uitgelicht
|
25,42 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Solifuge van Less Bells, uitgebracht in 2018, is het debuutalbum van Julie Carpenters ambient-orkestproject, dat zijn wortels heeft in de woestijnlandschappen van Joshua Tree, Californië. Geïnspireerd door de moesson in augustus en sterrennachten ontvouwt de muziek zich met lome, lieflijke texturen, gecreëerd door viool, cello, zang en synthesizer, die vaak een gevoel van eenzaamheid en toevlucht oproepen – een samengesteld woord dat terugkomt in de titel, waarin isolatie en veiligheid samenkomen. De belangrijkste instrumenten weven langgerekte, rustgevende composities die natuurlijke fenomenen weerspiegelen, zoals verschuivende duinen of wind door bomen, en vullen stille ruimtes met overvloedige strijkers, drones en aanhoudende zang.Naarmate het album vordert, verschuift het van serene onderdompeling naar meer verontrustend terrein, waarbij lichte atonaliteit, feedbackloops en sluipende duisternis worden geïntegreerd via aanhoudende strijkers, korte tokkelingen en dreigende kraakgeluiden. Deze evolutie legt de paradox van eenzaamheid vast: zoemende activiteit in stilte, vloedgolven van geluid en beweging in schijnbare leegte, waarbij beweging wordt benadrukt als de natuurlijke orde, zelfs in rust. Hoewel de naam van het project minder klokken suggereert, blijven subtiele klanken doorklinken te midden van de orkestrale ambientrock, waardoor Solifuge een aangename verrassing is met onmiddellijke impact.
Vergelijk aanbieders (1)
Solifuge van Less Bells, uitgebracht in 2018, is het debuutalbum van Julie Carpenters ambient-orkestproject, dat zijn wortels heeft in de woestijnlandschappen van Joshua Tree, Californië. Geïnspireerd door de moesson in augustus en sterrennachten ontvouwt de muziek zich met lome, lieflijke texturen, gecreëerd door viool, cello, zang en synthesizer, die vaak een gevoel van eenzaamheid en toevlucht oproepen – een samengesteld woord dat terugkomt in de titel, waarin isolatie en veiligheid samenkomen. De belangrijkste instrumenten weven langgerekte, rustgevende composities die natuurlijke fenomenen weerspiegelen, zoals verschuivende duinen of wind door bomen, en vullen stille ruimtes met overvloedige strijkers, drones en aanhoudende zang.Naarmate het album vordert, verschuift het van serene onderdompeling naar meer verontrustend terrein, waarbij lichte atonaliteit, feedbackloops en sluipende duisternis worden geïntegreerd via aanhoudende strijkers, korte tokkelingen en dreigende kraakgeluiden. Deze evolutie legt de paradox van eenzaamheid vast: zoemende activiteit in stilte, vloedgolven van geluid en beweging in schijnbare leegte, waarbij beweging wordt benadrukt als de natuurlijke orde, zelfs in rust. Hoewel de naam van het project minder klokken suggereert, blijven subtiele klanken doorklinken te midden van de orkestrale ambientrock, waardoor Solifuge een aangename verrassing is met onmiddellijke impact.