Less Bells Solifuge (LP)
Uitgelicht
|
38,21
35,26 |
Naar shop
|
|
36,84 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Solifuge van Less Bells is een ambient neoklassiek album, uitgebracht op vinyl in 2018. De muziek onstond in de hoge woestijn rond Joshua Tree, waar violist en componist Julie Carpenter zich liet inspireren door de wisselende stemmingen tussen storm en zon. Het landschap vertaalt zich in de composities, die zich kenmerken door weelderige strijkers, stille synthesizers, subtiele elektronica en menselijke stemmen. Het album speelt met de tegenstelling tussen eenzaamheid en troost, zo verbeeld door het zelf verzonnen woord "solifuge", een samentrekking van "solitude" en "refuge". Deze spanning tussen isolement en geborgenheid loopt als een rode draad door de soms ijle, soms krachtige soundscapes. De klankwereld van Solifuge is subtiel geschakeerd: sommige stukken ademen de rust van een heldere, sterrenrijke nacht, andere het onstuimige van een naderende moesson. De instrumentatie bestaat voornamelijk uit viool, cello, synthesizer en stem, waarbij elektronica vaak als onderstroom dienstdoet. De composities wisselen van rustig en verstild naar minder geruststellend met lichte atonaliteit, waardoor een gevoel van verstrijkende tijd en innerlijke beweging ontstaat. Het besef dat echte stilte niet bestaat, en dat er zelfs in afzondering altijd een onzichtbare dynamiek heerst, wordt muzikaal invoelbaar gemaakt. De muziek klinkt groots en tegelijk intiem, als een spiegel van de desolate maar levendige natuur van Joshua Tree, en verraadt de hand van een componist die inzicht toont in zowel muzikale als emotionele landschappen.
Solifuge van Less Bells is een ambient neoklassiek album, uitgebracht op vinyl in 2018. De muziek onstond in de hoge woestijn rond Joshua Tree, waar violist en componist Julie Carpenter zich liet inspireren door de wisselende stemmingen tussen storm en zon. Het landschap vertaalt zich in de composities, die zich kenmerken door weelderige strijkers, stille synthesizers, subtiele elektronica en menselijke stemmen. Het album speelt met de tegenstelling tussen eenzaamheid en troost, zo verbeeld door het zelf verzonnen woord "solifuge", een samentrekking van "solitude" en "refuge". Deze spanning tussen isolement en geborgenheid loopt als een rode draad door de soms ijle, soms krachtige soundscapes. De klankwereld van Solifuge is subtiel geschakeerd: sommige stukken ademen de rust van een heldere, sterrenrijke nacht, andere het onstuimige van een naderende moesson. De instrumentatie bestaat voornamelijk uit viool, cello, synthesizer en stem, waarbij elektronica vaak als onderstroom dienstdoet. De composities wisselen van rustig en verstild naar minder geruststellend met lichte atonaliteit, waardoor een gevoel van verstrijkende tijd en innerlijke beweging ontstaat. Het besef dat echte stilte niet bestaat, en dat er zelfs in afzondering altijd een onzichtbare dynamiek heerst, wordt muzikaal invoelbaar gemaakt. De muziek klinkt groots en tegelijk intiem, als een spiegel van de desolate maar levendige natuur van Joshua Tree, en verraadt de hand van een componist die inzicht toont in zowel muzikale als emotionele landschappen.