Neurobiologia i filozofia umys¿u: Redukcyjna interpretacja "systemu neuronów lustrzanych"

Moja pierwsza seria refleksji dotyczy sposobu, w jaki problem umys¿-ciäo jest uj¿ty w ramach "neurobiologii". Druga seria dotyczy samego problemu umys¿-ciäo. Popieram "monizm ontologiczny". Trzecia seria dotyczy rozró¿nienia mi¿dzy posiadaniem a u¿ywaniem funkcji umys¿owych. Te wst¿pne rozwäania koncepcyjne pomagaj¿ nam, moim zdaniem, lepiej zrozumie¿ i wyjäni¿ odkrycie neuronów lustrzanych (MN). Jedn¿ z najlepszych ksi¿¿ek opisuj¿cych eksperymenty i implikacje wynikaj¿ce z tego odkrycia jest praca Rizzolattiego i Sinigaglii (2006). G¿ównym argumentem tej ksi¿¿ki jest stwierdzenie, ¿e "mózg, który dziäa, jest równie¿ i przede wszystkim mózgiem, który rozumie" (tam¿e, s. 3). Neurony lustrzane s¿ w ostatnich latach przedmiotem interdyscyplinarnej debaty mi¿dzy wieloma naukowcami i filozofami na temat prawid¿owej interpretacji licznych eksperymentów dotycz¿cych neuronów lustrzanych. Rozwäam niektóre z ich teorii. Moim zdaniem aktywno¿¿ neuronów lustrzanych jest ¿ci¿lej zwi¿zana ze zrozumieniem zachowä ukierunkowanych na cel ni¿ z dziäaniami intencjonalnymi. Chociä aktywno¿¿ neuronów lustrzanych mo¿e faktycznie by¿ mechanizmem, którego u¿ywamy do zrozumienia zachowä ukierunkowanych na cel, z pewno¿ci¿ nie jest ona logicznie konieczna i wystarczaj¿ca do zrozumienia tych zachowä.