Ósmy stopie¿ mi¿o¿ci. W poszukiwaniu zagubionych imion

Ósmy stopie¿ mi¿o¿ci to esej o mi¿o¿ci bez lukru, bez ¿atwego pocieszenia i bez sentymentalnych dekoracji.Wies¿aw Fäkowski wraca do dawnych imion mi¿o¿ci - storge, ludus, eros, philia, philautia, pragma i agape - aby zapytä, czy wspó¿czesny cz¿owiek potrafi jeszcze odró¿ni¿ blisko¿¿ od posiadania, pragnienie od u¿ycia, trosk¿ od kontroli, dar od d¿ugu, a mi¿o¿¿ od w¿asnej potrzeby.To nie jest poradnik o szcz¿¿ciu ani zbiór gotowych recept na udane relacje. To literacko-filozoficzna rozmowa o j¿zyku, który uczy widzie¿. O domu, który mo¿e by¿ schronieniem albo klatk¿. O pragnieniu, które roz¿wietla, ale potrafi te¿ po¿erä. O przyjäni, która nie powinna by¿ tylko lustrem. O mi¿o¿ci siebie bez narcystycznego o¿tarza. O codzienno¿ci, która robi herbat¿, podaje leki, pami¿ta o drobiazgach i w¿änie w nich sprawdza w¿asn¿ prawd¿. O darze, który mo¿e ocalä, ale mo¿e te¿ stä si¿ rachunkiem wystawionym pod imieniem dobra.W centrum ksi¿¿ki znajduje si¿ pytanie o ósmy stopie¿ mi¿o¿ci. Nie jako kolejne pi¿tro w systemie uczu¿, lecz jako moment rozpoznania: chwila, w której drugi cz¿owiek przestaje by¿ funkcj¿, rol¿, ci¿¿arem, lustrem, lekarstwem albo problemem - i znów staje si¿ osob¿.Fäkowski pisze z czu¿o¿ci¿, ironi¿ i nieufno¿ci¿ wobec ¿atwych wzrusze¿. Nie obiecuje, ¿e mi¿o¿¿ wszystko naprawi. Przypomina raczej, ¿e bez niej wszystko psuje si¿ szybciej. W czasach, w których relacje coraz cz¿¿ciej zamieniaj¿ si¿ w transakcje, autoprezentacj¿, terapi¿ s¿ów albo administracj¿ potrzeb, ta ksi¿¿ka proponuje powrót do rzeczy najprostszej i najtrudniejszej: do twarzy drugiego cz¿owieka.To esej dla czytelników, którzy nie szukaj¿ instrukcji obs¿ugi mi¿o¿ci, ale m¿drej, trze¿wej i g¿¿boko ludzkiej refleksji o tym, co jeszcze mo¿e ocali¿ cz¿owieka w cz¿owieku.