Ósmy stopień miłości: W poszukiwaniu zagubionych imion

Ósmy stopień milości to esej o milości bez lukru, bez latwego pocieszenia i bez sentymentalnych dekoracji.Wieslaw Falkowski wraca do dawnych imion milości - storge, ludus, eros, philia, philautia, pragma i agape - aby zapytac, czy wspólczesny czlowiek potrafi jeszcze odróżnic bliskośc od posiadania, pragnienie od użycia, troskę od kontroli, dar od dlugu, a milośc od wlasnej potrzeby.To nie jest poradnik o szczęściu ani zbiór gotowych recept na udane relacje. To literacko-filozoficzna rozmowa o języku, który uczy widziec. O domu, który może byc schronieniem albo klatką. O pragnieniu, które rozświetla, ale potrafi też pożerac. O przyjaźni, która nie powinna byc tylko lustrem. O milości siebie bez narcystycznego oltarza. O codzienności, która robi herbatę, podaje leki, pamięta o drobiazgach i wlaśnie w nich sprawdza wlasną prawdę. O darze, który może ocalac, ale może też stac się rachunkiem wystawionym pod imieniem dobra.W centrum książki znajduje się pytanie o ósmy stopień milości. Nie jako kolejne piętro w systemie uczuc, lecz jako moment rozpoznania: chwila, w której drugi czlowiek przestaje byc funkcją, rolą, ciężarem, lustrem, lekarstwem albo problemem - i znów staje się osobą.Falkowski pisze z czulością, ironią i nieufnością wobec latwych wzruszeń. Nie obiecuje, że milośc wszystko naprawi. Przypomina raczej, że bez niej wszystko psuje się szybciej. W czasach, w których relacje coraz częściej zamieniają się w transakcje, autoprezentację, terapię slów albo administrację potrzeb, ta książka proponuje powrót do rzeczy najprostszej i najtrudniejszej: do twarzy drugiego czlowieka.To esej dla czytelników, którzy nie szukają instrukcji obslugi milości, ale mądrej, trzeźwej i glęboko ludzkiej refleksji o tym, co jeszcze może ocalic czlowieka w czlowieku.