Poetyka porzucenia: Samotno¿¿ i fantazja w powie¿ci "Martwy ch¿opiec komety" oraz "Pedro Páramo"

Pi¿tnastolatek w Wenecji po II wojnie ¿wiatowej. Syn, który wraca do rodzinnej wsi w poszukiwaniu ojca i spotyka tam jedynie duchy. Dwa dzie¿a napisane w odst¿pie czterech lat i dziesi¿ciu tysi¿cy kilometrów - *Il ragazzo morto e le comete* Goffredo Parise'a (1951) oraz *Pedro Páramo* Juana Rulfo (1955) - w niniejszym eseju powi¿zane s¿ trzema wspólnymi w¿tkami. Pierwszy z nich ma charakter biograficzny: obaj autorzy s¿ naznaczeni pierwotnym zerwaniem, przeksztäconym w uniwersaln¿ poetyk¿. Drugi dotyczy wyboru gatunku: fantastyka nie jest ozdob¿, lecz struktur¿; zmarli powracaj¿ z ziemi, poniewä tak brutalnej rzeczywisto¿ci nie da si¿ opowiedzie¿ za pomoc¿ ¿rodków realizmu, a absurd jest ju¿ jedyn¿ nadziej¿. Trzeci w¿tek ma charakter formalny: poprzez chronotopy ¿wiadomo¿ci i montä filmowy autorzy wypracowuj¿ j¿zyk zdolny do wyräenia tego, co w innym przypadku pozostäoby niewypowiedziane, aby nadä ksztät ¿wiatu, który wci¿¿ jest naszym ¿wiatem, w którym samotno¿¿, osierocenie, brak komunikacji i przemoc s¿ norm¿. Ponowna lektura tych powie¿ci oznacza wyposäenie si¿ w narz¿dzia pozwalaj¿ce ¿y¿ w teräniejszo¿ci bez rezygnacji z wiary w s¿owo - t¿ szczelin¿ w ciszy, która jest jedyn¿ mo¿liw¿ form¿ oporu.