Rak piersi: Rodzinne do¿wiadczenia zwi¿zane z chorob¿ i ¿mierci¿

Od ¿ycia oczekujemy, aby by¿o pi¿kne jak wiersz. Ale aby by¿o pi¿kne na zawsze, musi umie¿ umrze¿. W ¿wi¿tej ksi¿dze napisane jest, ¿e wszystko ma swój czas. Jest czas narodzin i jest te¿ czas ¿mierci. Uczymy si¿ liczy¿ miesi¿ce ci¿¿y i wyznaczä dzie¿ porodu. Ale kiedy nauczymy si¿ rozpoznawä moment ¿mierci? Nasze ciäo wie. I nie chce pozostä po czasie. ¿al mu te¿ gwiazd, które ¿wiec¿ bez odpoczynku... My¿l¿, ¿e w¿änie to powiedziäoby ¿ycie, jako swoje ostatnie ¿yczenie, gdyby ¿yj¿cy je wys¿uchali: niech koniec b¿dzie spokojny jak zmierzch, niech b¿dzie zdecydowany jak ostatni akord sonaty i niech wiadomo, ¿e nadesz¿a chwila, kiedy spotyka si¿ star¿ kochank¿ z rado¿ci¿ tego, kto obejmuje now¿ dziewczyn¿... Niech lekarze i krewni, z mi¿o¿ci do pi¿kna, pozwol¿, by wiersz zostä wypowiedziany do ko¿ca. Prosz¿, nie k¿ad¿cie palca na ramieniu gramofonu... Czas umrze¿ (Rubem Alves - 1994).