Rozszerzenie wspólnego europejskiego systemu azylowego

Wraz z rozszerzeniem Unii Europejskiej o kraje Europy ¿rodkowej i Wschodniej (CEE) w latach 2004-2007 granice zewn¿trzne UE przesun¿¿y si¿ na wschód. Przed procesem akcesyjnym kraje Europy ¿rodkowej i Wschodniej (CEEC) nie posiadäy ani kontroli granicznej w jej rygorystycznej formie stosowanej w Europie Zachodniej, ani systemów azylowych. Przygotowuj¿c si¿ do rozszerzenia, UE i kraje kandyduj¿ce musiäy zatem zapewni¿, aby wraz z przyst¿pieniem do Unii wprowadzono zarówno ochron¿ nowych granic zewn¿trznych, jak i krajowe polityki azylowe gwarantuj¿ce prawa cz¿owieka zgodnie z zobowi¿zaniami UE. Niniejsze studium przypadku dotycz¿ce Bu¿garii analizuje, w jaki sposób polityka azylowa rozwijäa si¿ pod wp¿ywem Unii Europejskiej w trakcie procesu przyst¿pienia i po nim. W jaki sposób UE wp¿yn¿¿a na pästwo kandyduj¿ce, jaki by¿ wynik tej presji i w jakim stopniu polityka azylowa nowego pästwa cz¿onkowskiego odzwierciedla priorytety i sprzeczno¿ci polityki azylowej UE?