Sophie Yates J.S. Bach: Transcriptions of Concertos by Vivaldi (CD)

Deze opname brengt alle bewerkingen voor klavecimbel van Bach van instrumentale concerti van zijn Italiaanse tijdgenoot Antonio Vivaldi, aangevuld met die van elk één concerto van de broers Alessandro en Benedetto Marcello. Ze worden uitgevoerd door Sophie Yates, die een reeks solo-cd's voor Chandos heeft gemaakt, waarvan er vele internationale prijzen hebben gewonnen. Gramophone omschreef haar als 'enorm getalenteerd' en BBC Music als 'spelend met een uitzonderlijk evenwicht'. De concerten van Vivaldi komen uit drie verschillende sets: L'estro armonico, Op. 3, La stravaganza, Op. 4, en de set van twaalf Concerti a cinque, Op. 7. Dit zijn allemaal werken die Vivaldi componeerde. Dit zijn allemaal werken die Vivaldi vroeg in zijn carrière componeerde, toen hij nog naam maakte. Voor deze concerti koos Vivaldi een Nederlandse uitgever, wat van cruciaal belang was om de concerti in Noord-Europa verkrijgbaar te maken. Dit hielp op zijn beurt de populariteit van de concerti te vergroten, om nog maar te zwijgen van de invloed van Vivaldi's stijl. In de woorden van The New Grove dictionary was L'estro armonico 'de meest invloedrijke muziekpublicatie van de eerste helft van de achttiende eeuw'. Waarom koos Bach er dan voor om het moeilijke probleem van het overbrengen van de typische Venetiaanse vioolklank op een toetsinstrument aan te pakken? Een verklaring zou kunnen zijn dat Bach deze concerti transcribeerde voor zijn eigen onderwijs en later de nieuwe ideeën overnam in werken zoals het Concerto in de Italiaanse Stijl voor klavecimbel. Of misschien genoot Bach gewoon zo van deze werken dat hij ermee wilde experimenteren. Nog een andere verklaring wordt gegeven door de Duitse musicoloog Arnold Schering, die schreef: 'we moeten op zoek gaan naar het doel van deze arrangementen in de praktische muziekmakerij en kunnen accepteren dat het nieuwe concert van de Italianen binnen korte tijd zo'n favoriet werd dat spelers de bijzonder populaire concerto's met hun eigen twee handen op clavichord of orgel wilden kunnen spelen. Bachs arrangementen zouden dan worden beschouwd als wat ze werkelijk zijn: klavieruittreksels, 'ter verkwikking van de ziel van muziekliefhebbers'