Znaczenie literatury w interwencji psychopedagogicznej

Nauka pisania lub pisanie w celu nauki jest zawsze aktem samotno¿ci, spotkaniem z samym sob¿. Jest to ponowne przeczytanie naszej historii. To w¿änie potrzeba zrozumienia ¿wiadomych kwestii zwi¿zanych z nauk¿ pisania, a co za tym idzie, z nieumiej¿tno¿ci¿ pisania, sprawi¿a, ¿e zacz¿¿em kwestionowä liczne prawdy ustanowione dla przestrzeni klasy i dziäania nauczyciela. Wyjechäem wi¿c do innych miejsc, które pozwoli¿y mi przemy¿le¿ nowe mo¿liwo¿ci zrozumienia nieuczenia si¿. (ANDRADE. 2011, s. 20). Moje pierwsze wyksztäcenie to filologia, a jako pedagog miäem ju¿ okazj¿ zaobserwowä, jak wäna i potrzebna pod wieloma wzgl¿dami jest praca z literatur¿. Pokazuje ona, ¿e dziecko jest istot¿ ucz¿c¿ si¿ w ramach swoich struktur osobistych, poznawczych i psychologicznych i to w¿änie poprzez dobr¿ lektur¿ jest w stanie przyswoi¿ co¿ dla swojego rozwoju. Warto podkre¿li¿, ¿e rozumiej¿c funkcj¿ literatury w gabinecie psychopedagogicznym, mo¿na wnie¿¿ wk¿ad w ¿ycie spo¿eczne, poszerzaj¿c i generuj¿c nowe formy leczenia i konkretn¿ wiedz¿, aby praca by¿a owocna i skuteczna.