Praktyki czytania i pisania w perspektywie wielokulturowej

Unikaj¿c technicznego podej¿cia do kwestii alfabetyzacji i czytania oraz pisania, poszczególne rozdziäy zbiegaj¿ si¿ w przyj¿ciu wielokulturowej wizji, która nadaje priorytet kwestiom zwi¿zanym z ró¿norodno¿ci¿ kulturow¿ oraz dialogiem mi¿dzy kultur¿ akademick¿ a kultur¿ spo¿eczn¿ obecn¿ w ¿rodowisku szkolnym. Praktyka czytania i pisania nie jest postrzegana jako neutralny sposób zdobywania wiedzy, ale jako niezb¿dny mechanizm budowania to¿samo¿ci indywidualnej i spo¿ecznej poprzez wielokulturowo¿¿, która traktuje ró¿norodno¿¿ kulturow¿ w alfabetyzacji jako relacj¿ dialogiczn¿. Praktyki czytania i pisania w perspektywie wielokulturowej obejmuj¿ zarówno kwestie klasyczne, takie jak zwi¿zek mi¿dzy alfabetyzacj¿ a czytaniem i pisaniem, jak i kwestie bardziej wymagaj¿ce, takie jak implikacje mi¿dzy dialektem akceptowanym spo¿ecznie a dialektem spo¿ecznym kädej grupy w alfabetyzacji. W tym spektrum autorka posuwa si¿ naprzód w dyskusjach, przeciwstawiaj¿c si¿ teoriom, które obarczäy win¿ za niepowodzenia szkolne uczniów i rodziny. Odzwierciedla wspó¿czesne kwestie ró¿norodno¿ci kulturowej zwi¿zane z nierównymi relacjami w¿adzy, co sprawia, ¿e konieczne s¿ propozycje edukacyjne, które wyränie uwzgl¿dniaj¿ relacje mi¿dzy kulturami.